Kan kunst de wereld redden? Hoe ziet die kunst er dan uit?
Lucy Lippard speelde een sleutelrol in de ontwikkeling van de conceptuele kunst in New York in de jaren zestig en zeventig, was actief in de feministische kunstbeweging en stond bekend als politiek activist. In het boek “140 Artists’ Ideas for Planet Earth”, samengesteld door Hans Ulbrich Obrist en Kostas Stasinopoulos, zegt Lippard: “Never turn your back on Mother Earth. You never know what she’s got up her sleeve. Be brave. Stand up for her. Make art that can save the planet. Last chance…”
Een duidelijke oproep van Lippard aan de kunstenaar: maak kunst die de planeet kan redden. En er zijn (zoals ook in het voornoemde boek valt te lezen) veel kunstenaars die zich bezighouden met dit onderwerp. In het verlengde van de oproep van Lippard zou je echter ook moeten zeggen: Don’t make art that ruins the planet.
Op de website van Atlas for Future Exhibitions staat een dossier met een verzameling van kunstenaars die direct antwoord geven op de oproep van Lippard, met onder andere Kadir van Lohuizen, Amanda Pinatih, en links naar bronnen voor verdere inspiratie. Want, schrijven ze, als we bij het begin beginnen van onze verkenning naar de toekomst van tentoonstellingen, dan starten we bij de kunstenaar. Juist daar ligt een grote verantwoordelijkheid om impact te verminderen, bijvoorbeeld door een focus op materiaalkeuze en circulariteit bij het maken van werken. Aan ons als tentoonstellingsmakers de taak om de kaders te verstrekken aan kunstenaars, zonder aan de artistieke autonomie te tornen.
